Općina Lukavac

Lukavac leži zapadno od magistralnog pravca Orašje-Tuzla-Sarajevo i kroz područje ove općine prolazi magistralni pravac Tuzla-Doboj. Značaji ovih pravaca kako za BiH tako i za Lukavac su od presudnog značaja kao najbliži i najbrži način transporta sirovina i robe. Sve nam ovo govori da Općina Lukavac ima dobre predispozicije za razvoj industrije kao i ostalih grana privrede.
Privreda se u Lukavcu počela razvijati nakon 1823. godine kada su udareni temelji današnjoj Fabrici Sode Lukavac koja je u to vrijeme nosila naziv ''Prva bosanska tvornica amoniačne sode''. Fabrika sode je poznata ne samo po tome što je bila prva fabrika ovog tipa na prostoru ex-Jugoslavije i cijelog Balkana nego i po tome što je ova fabrika bila ''odskočna daska'' cijele industrije na području lukavačke općine. Otvaranje ove fabrike omogućilo je otvaranje rudnika krečnjaka ''Vijenac'' koji je radio za potrebe ove fabrike, a kasnije i otvaranje Fabrike cementa Lukavac koja je radila koristeći nusprodukte Fabrike sode i rudnika krečnjaka.
Godina 1952. je godina pokretanja najvećeg bosansko-hercegovačkog giganta Koksno-hemijskog kombinata Lukavac odnosno Koksare. Koksara je pored osnovnog proizvoda-koksa bavila se proizvodnjom i raznih nusprodukata koksovanja, kao i proizvodnjom azotnog đubriva, preradom vlastitog sirovog katrana, proizvodnjom industrijske i pitke vode za cijelu općinu Lukavac itd.
Pored navedena giganta od većih i značajnijih fabrika za lukavačku industriju,

postoji još i Fabrika cementa Lukavac. Inicijativa za osnivanje Fabrike cementa u Lukavcu potekla je od Fabrike sode Lukavac gdje bi se u proizvodnji cementa utrošile otpadne mase koje nastaju pri proizvodnji sode. Realizacija te ideje odnosno gradnja Fabrike traje od 1970. godine do 06. 06. 1974. godine, kada je Fabrika počela sa proizvodnjom. Kao što je i bilo zamišljeno citava proizvodnja se bazira na otpacima lokalne industrije i to:
- otpadnim sitnim frakcijama krečnjaka sa kamenoloma "Vijenac";
- elektrofilterskom pepelu Termoelektrane Tuzla;
- kotlovskoj šljaci Termoelektrane Tuzla.
Nakon industrije u Lukavcu počinje da se razvija rudarstvo kao jedna od najrasprostranjenijih grana privrede na općini Lukavac. Rudarstvo počinje da se razvija 1942. godine kada je otvoren rudnik Lukavac, prvi rudnik lignita (mrkog uglja) na području ove Općine. Nakon ovog rudnika počela je masovna eksploatacija lignita u nekoliko jama i površinskih kopova širom Općine. Pored rudnika lignita u Lukavcu postoje i rudnik krečnjaka ''Vijenac'', kao i nekoliko rudnika kvarcnog pijeska, a do sada je uočena pojava plina, termomineralnih voda i mermera ispod lukavačkog tla.
Od energetskih potencijala najvažnije je spomenuti akumulaciono jezero Modrac čija je zapremina 100.000.000 m3 vode, sa branom koja je izgrađena 1964. godine i od koje je ovo jezero i nastalo. Osnovna namjena jezera jeste snadbijevanje vodom industrije Lukavca i Tuzle. Pored toga ovo jezero ima višenamjensku funkciju i služi za smanjenje zagađenosti otpadnih voda, za turizam i rekreaciju, sportski ribolov, kavezni uzgoj ribe, a uskoro će iz hidrocentrale od 3 MW, koja se gradi na Modracu poteći električna energija.
Građevinarstvo se kao privredna grana u Lukavcu pojavilo 1950. godine sa otvaranjem dvije firme i to:
Umel-Fakol - fabrika koja se bavi izradom čeličnih konstrukcija,
''Tehnika'' - građevinsko preduzeće koje se bavi visokogradnjom, izgradnjom prometnih objekata i hidrogradevinskih objekata.
Poljoprivredna proizvodnja na području lukavačke općine, njen obim i struktura determinisani su kako specificnostima koje inače prate ovu najstariju privrednu granu, tako i metodom globalnog privrednog razvoja ovog dijela BiH, odnosno karakteristikama tuzlanskog regiona.
Snažna industrijalizacija je pokrenula masovni prelazak stanovništva iz sela u urbanizovana područja. Naturalno selo se počelo raspadati sa intenzivitetom koji je odredivao obim i nivo industrijalizacije.